یکبار برای همیشه

بگذاریم که احساس هوایی بخورد

تاريخ : ٦ آذر ۱۳۸٩ | ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ | نویسنده : شقایق ...

نقل شده است که در هنگام تشییع جنازه خواجه شیراز ، گروهی از متعصبان که اشعار شاعر و اشارات او به می

و مطرب و ساقی را گواهی بر شرک و کفر وی می‌دانستند؛ مانع دفن حکیم به آیین مسلمانان شدند. در

مشاجره‌ای که بین دوستداران شاعر و مخالفان او در گرفت سرانجام قرار بر آن شد تا تفألی به دیوان خواجه زده و

داوری را به اشعار او واگذارند. پس از باز کردن دیوان اشعار این بیت شاهد آمدوهمگان را به تحیر ونماز واداشت.

قدم دریغ مدار از جنازه‌ی حافظ / که گرچه غرق گناهست می‌رودبه‌ بهشت

 واز آن زمان،  تفال و مشورت با حافظ  باب شد

قبلا گفته بودم که هرز گاهی برای مشورت با جناب حافظ سراغ دیوان اشعارش میروم.

دلگیر وخسته بودم.شعری که حافظ برای من آورد انگار حرف نگفته من بود و شاه بیت آخرش هم بهترین مرحمی

که میخواستم :

 یا رب این نو گل خندان که سپردی به منش                     می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

اگر چه از کوی وفا گشت  به  صد مرحله دور                   دور باد آفت  دور فلک از جان وتنش

گر به سر منزل سلمی رسی ای باد صبا                      چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

به ادب نافه  گشایی کن از آن زلف سیاه                       جای دلهای عزیز است به هم بر مزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد                                محترم دار در آن طره ی عنبر شکنش

در مقامی  که به یاد لب او می نوشند                           سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت                         هر این آب خورد رخت به دریا فگنش

هر که ترسد زملال انده عشقش نه حلال                سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش