یکبار برای همیشه

بگذاریم که احساس هوایی بخورد

تاريخ : ٩ آذر ۱۳٩۳ | ٧:۳٩ ‎ب.ظ | نویسنده : شقایق ...

هفت ساله شدن یعنی شروع یادگیزی و یعنی من در شروع یادگیری هستم

وبلاگم رو دوست دارم. چقدر زندگیم عوض شده و چقدر خودم عوض شدم

توی این هفت سال...

انقدر با این وبلاگ خاطره دارم که حتی با وجود این همه شبکه اجتماعی تعطیلش نکردم

درد و دل و حرف دلم رو اینجا مینویسم نه توی هیچ فضای مجازی دیگه ای

به خاطر همه دوستای خوب وبلاگیم خوشحالم

همراهم باشید و کمکم کنید برای بهتر شدنش

پ.ن: من از دوره دانشجویی لیسانس و فوق لیسانسم اصلا خاطره خوبی ندارم.بشدت پشیمونم ازشون. احساس میکنم عمرم توش تلف شده(هرچند دارم جبران میکنم و الان از دانشگاهی که دارم ادامه تحصیل میدم توش بینهایت راضیم چون یکی از آرزوهام بود رسیدن بهش) اما زندگیم پر شده از خاطرات خوبه دوره دبیرستان....

امروز بعد از 12 سال یکی از هم کلاسیهای مدرسمو توی فیس بوک پیدا کردم و دیدم چقدر آدم موفقی شده و حس غرور بهم دست داد انگار همه اون موفقیتا مال خودمه.خدایا شکرت